การจัดลำดับความสำคัญสมรรถนะวิศวกร ระดับบัณฑิตศึกษา สาขาวิชาการจัดการงานวิศวกรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินความต้องการและจัดลำดับความสำคัญสมรรถนะวิศวกร ระดับบัณฑิตศึกษา สาขาวิชาการจัดการงานวิศวกรรม วิธีการวิจัยแบบเชิงสำรวจด้วยแบบสอบถามจัดลำดับสมรรถนะวิศวกรกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียการจัดการเรียนการสอนของสาขาวิชา ทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน ผู้บริหาร อาจารย์ เจ้าหน้าที่ ศิษย์เก่า ศิษย์ปัจจุบัน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาเพื่อเรียงลำดับความคิดเห็นสมรรถนะวิศวกรจากสำคัญมากที่สุดไปน้อยที่สุด ผลการศึกษา พบว่า ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียให้ความสำคัญสมรรถนะวิศวกร ระดับบัณฑิตศึกษา สาขาวิชาการจัดการงานวิศวกรรมด้านวิชาชีพวิศวกรรมให้ความสำคัญอันดับแรก คือ ความรู้ความเชี่ยวชาญในวิชาชีพวิศวกรรม หลักทฤษฎีทางวิศวกรรม และความรับผิดชอบ ในงานวิศวกรรม ด้านภาวะผู้นำให้ความสำคัญกับความเป็นผู้นำ ความน่าเชื่อถือ และการวางแผนการจัดการ ด้านส่วนบุคคลให้ความสำคัญกับการมีจิตสำนึกในองค์กร การทำงานเป็นทีม และการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง ส่วนด้านการจัดการให้ความสำคัญกับการมีวิสัยทัศน์ การสร้างเครือข่าย และการคิดเชิงกลยุทธ์ในการจัดการงานวิศวกรรมให้เกิดประสิทธิภาพ ประสิทธิผล และมีการพัฒนาต่อเนื่องที่ยั่งยืนขององค์กร
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ดวงตา ราชอาษา. (2559). บทบาทผู้นำในกระบวนการทัศน์ใหม่. วารสารวิชาการแพรวากาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 3(2), 180-196.
นฤมล ขาวดี, ธีรวุฒิ บุณยโสภณ, สมนึก วิสุทธิแพทย์, และสุชาติ เซี่ยงฉิน. (2567). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะของวิศวกรต้นทุนในอุตสาหกรรมก่อสร้าง. วารสารวิชาการพระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 34(2), 1-12.
พรนารี โสภาบุตร. (2555). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะผู้ประกอบวิชาชีพวิศวกรรม สาขาอุตสาหการระดับภาคีวิศวกร เพื่อเตรียมความพร้อมรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
พระศราวุฒิ มหาลาโภ (หงษ์คำ) และธรรมรัตน์ โพธิสุวรรณปัญญา. (2562). ทักษะการบริหารแบบมืออาชีพของผู้บริหารองค์กรยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ, 1(2), 1-14.
พัชรี ดามพ์ประเสริฐกุล. (2563). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงานและความผูกพันต่อองค์กรของวิศวกร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหิดล.
พัสกร อุ่นกาศ. (2565). ทักษะความเป็นผู้นำแห่งอนาคต. Journal of Learning Development, 7(2), 455-466.
พินิจ บุญนิธิดิลก, เอกภพ ซิ้มฉาย และพรทิพย์ ชุ่มเมืองปัก. (2561). การพัฒนาสมรรถนะผู้ประกอบวิชาชีพวิศวกรรมโยธาในเขตกรุงเทพฯ และปริมณฑลเพื่อเตรียมความพร้อมรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 13(46), 67-77.
พิสิษฐ์ พจนจารุวิทย์. (2559). การสร้างแบรนด์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏในประเทศไทย. วารสารวิทยาลัยพาณิชยศาสตร์บูรพาปริทัศน์, 11(1), 17-49.
ไพฑูรย์ วชิรวงศ์ภิญโญ และนลิน เพียรทอง. (2559). รูปแบบสมรรถนะวิศวกรฝ่ายผลิตในอุตสาหกรรมยายนต์และชื้นส่วน กรณีศึกษานิคมอุตสาหกรรมอมตะซิตี้ระยอง. วารสารวิชาการและวิจัย มทร.พระนคร สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 10(1), 116-126.
ไพรัฐ พานิชย์สกุลชัย, สุรพล สุยะพรหม, และเกียรติศักดิ์ สุขเหลือง. (2565). การพัฒนาสมรรถนะแรงงานฝีมือของวิศวกรไทยเพื่อการแข่งขันในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(4), 240-253.
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์. (2566). รายงานประจำปี มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ 2566. อุตรดิตถ์: กองนโยบายและแผน สํานักงานอธิการบดี, มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
สมคิด สกุลสถาปัตย์, และอัญชลี วัฒนาสงวนศักดิ์. (2558). องค์ประกอบที่สำคัญในการบริหารจัดการคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรีสู่องค์กรมือาชีพ. วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร, 8(2), 177-188.
สมภพ บูรณสมภพ, ชนกานต์ กิ่งแก้ว, และธันยวัต สมใจทวีพร. (2559). การพัฒนาความคิดทางวิศวกรรมด้วยหมากล้อม. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 8(1), 250-262.
สาขาวิชาการจัดการงานวิศวกรรม. (2565). หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการงานวิศวกรรม. อุตรดิตถ์: คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
สิริกร สุขะปิณฑะ. (2563) . สมรรถนะที่พึงประสงค์ของวิศวกรสำหรับอุตสาหกรรมรถยนต์ไฟฟ้า ในเขตพื้นที่เศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุภาวิตา กุลอุปฮาด. (2565). คุณลักษณะผู้นำและภาวะผู้นำของผู้ประกอบการเพื่อสังคมที่ส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพของกิจการเพื่อสังคม. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปกร.
