การประเมินผลความพึงพอใจของผู้ใช้งานภาคสนามต่อนวัตกรรมโดรนแขนกลสำหรับภารกิจกู้ภัยจากอัคคีภัย

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาและข้อจำกัดทางเทคนิคของอากาศยานไร้คนขับที่ติดตั้งแขนกลสำหรับภารกิจกู้ภัยจากอัคคีภัยในบริบทภาคสนาม รวมถึงประเมินความพึงพอใจของผู้ใช้งานภาคสนามต่อเทคโนโลยีดังกล่าวในการปฏิบัติงานจริง โดยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพแบบกึ่งทดลอง (quasi-experimental) ในลักษณะการศึกษาแบบนำร่อง กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยเจ้าหน้าที่กู้ภัยและเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยในการทำงาน จำนวน 10 คน คัดเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) การเก็บข้อมูลดำเนินการผ่านแบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และการทดลองใช้งานภาคสนามในสถานการณ์จำลอง วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนา และข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis)

ผลการวิจัยพบว่า ผู้ใช้งานมีระดับความพึงพอใจต่อเทคโนโลยีโดยรวมในระดับ “เห็นด้วยมากที่สุด” (ค่าเฉลี่ย=4.25±0.56) เนื่องจากโดรนแขนกลสามารถช่วยลดความเสี่ยงต่อชีวิตเจ้าหน้าที่ เข้าถึงพื้นที่อันตรายได้รวดเร็ว และตอบสนองต่อสถานการณ์ฉุกเฉินได้ทันเวลา โดยมิติที่ได้รับคะแนนสูงสุดคือ “ความสะดวกในการใช้งาน” (ค่าเฉลี่ย=4.40±0.55) ซึ่งสะท้อนว่าผู้ใช้งานสามารถเรียนรู้และทดลองใช้งานได้โดยไม่ซับซ้อน สำหรับปัญหาและข้อจำกัดที่พบ ได้แก่ ความยากลำบากในการควบคุมในพื้นที่แคบ ความไม่มั่นคงในการจับวัตถุผิวลื่น หรือวัตถุที่มีรูปทรงซับซ้อน ระยะเวลาการบินที่จำกัดจากพลังงานแบตเตอรี่ และผลกระทบจากสภาพอากาศ เช่น ลมแรงหรือฝนตก

จากผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าโดรนติดแขนกลมีศักยภาพในการสนับสนุนภารกิจกู้ภัย โดยช่วยเพิ่มประสิทธิภาพ ลดความเสี่ยงของเจ้าหน้าที่ และตอบสนองต่อสถานการณ์ฉุกเฉินได้อย่างทันท่วงที ทั้งนี้ ควรพัฒนาองค์ประกอบเสริม อาทิ กล้องเสริมที่ปลายแขนกล ระบบช่วยทรงตัว และฟังก์ชันปลดปล่อยอัตโนมัติในกรณีฉุกเฉิน รวมทั้งจัดทำระบบฝึกอบรมเสมือนจริง เพื่อสนับสนุนการใช้งานในสภาวะแวดล้อมจริงอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น