Effects of Muay Thai Exercise on Body Mass Index and Body Fat Percentage of Female with Overweight in Rajabhat Maha sarakham University
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this study was effectiveness of Muay Thai exercise on related to change body mass index (BMI) and body fat percentage in undergraduate female. Ten subjects with overweight (BMI≥ 23 kg/m2) aged between 18 – 24 years of age. Purposive sampling selection according to the criteria. Research instrument is Muay Thai exercise program. The subjects performed Muay Thai exercise 3 days a week for 8 weeks. (60 minute per sessions). The assessment level of overweight variables were body mass index and fat percentage compared between pre-test and post-test by Paired t-test.
Result After 8 weeks of Muay Thai exercise training of the sample found BMI
(24.68 ± 3.34) and fat percentage (33.42 ± 3.49) compare with before start the program,
BMI (26.38 ± 3.39) and (36.72 ± 3.40), had statistically decreased at the 0.05 level
significance. In conclusion, The Muay Thai exercise program is a suitable program to use
for the female with overweight.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จันทร์เพ็ญ เลิศวนวัฒนา, วรรัตน์ สุขคุ้มล, วราณี สัมฤทธิ์ และนันทยา เสนีย์. (2564). ผลของการ
ออกกําลังกายด้วยยางยืดและการควบคุมอาหารต่อสตรีวัยผู้ใหญ่ที่มีน้ำหนักเกินเกณฑ์
มาตรฐาน. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 14(1), 112-121.
จารุวรรณ ภู่สาลี และสุนิดา ปรีชาวงษ์. (2557). ผลของโปรแกรมการส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพที่เน้น
การเต้นแอโรบิกแบบมวยไทยต่อความดันโลหิตและดัชนีมวลกายของผู้ที่มีภาวะความดัน
โลหิตเกือบสูง. วารสารพยาบาลทหารบก, 15(3), 218-225.
ชยุต ทะระพงษ์, ปรียาภรณ์ ธนะพงศ์วิศาล, พงศ์พันธ์ วิเชียรวรรณ์, รัตนาภรณ์ นามวงษ์,
ทวีวัฒน์ เวียงคำ, และวีระพงษ์ ชิดนอก (2562). ผลการฝึกมวยไทยต่อการระบายอากาศ
สูงสุดของผู้ที่มีภาวะอ้วน. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 20(1), 88-98.
ณัฐพล ประภารัตน์. (2555). ผลของการเต้นแอโรบิกแบบมวยไทยที่มีต่อสมรรถภาพทางกายและความ
พึงพอใจ [วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. https://bit.
ly/3zHUcQO.
ดรุณวรรณ สุขสม. (2561). การออกกำลังกายเพื่อสุขภาพ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
ดำรง กิจกุศล. (2540). คู่มือการออกกําลังกาย. หมอชาวบ้าน.
ต่อศักดิ์ แก้วจรัสวิไล. (2559). การสร้างรูปแบบการออกกําลังกายด้วยศิลปะมวยไทยโบราณสำหรับ
เยาวชน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 39(2), 77-86.
นฤมล ลีลายุวัฒน์. (2553). สรีรวิทยาของการออกกำลังกาย. ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น
พงศกร สังข์เงิน และรัชนี ขวัญบุญจัน. (2558). ผลของการจัดโปรแกรมสุขภาพที่มีต่อน้ำหนักและ
เปอร์เซ็นต์ไขมันของนักเรียนประถมศึกษาที่มีภาวะน้ำหนักเกิน. วารสารอิเล็กทรอนิกส์
ทางการศึกษา (OJED), 10(1), 189-199.
วัชรินทร์ เสมามอญ. (2562). ผลการใช้โปรแกรมการลดน้ำหนักสำหรับนักศึกษาที่มีภาวะน้ำหนักเกิน.
วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 5(2), 61-70.
อัลเลียตส์ บือแนดามา, รายาศิต เต็งกูสุลัยมาน และก้องเกียรติ เชยชม. (2563). การเปลี่ยนแปลง
ส่วนประกอบของร่างกายด้วยโปรแกรมการฝึกมวยไทยในประชาชนหญิงอายุ 20-35 ปี.
วารสารมหาวิทยาลัยมหามกฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 10(2), 488-498.
Cheema, B. S., Davies, T. B., Stewart, M., Papalia, S., & Atlantis, E. (2015). The feasibility
and effectiveness of high-intensity boxing training versus moderate-intensity
brisk walking in adults with abdominal obesity: a pilot study. BMC Sports
Sci Med Rehabil, 7(3), 1-8.
Jih, J., Mukherjea, A., Vittinghoff, E., Nguyen, T. T., Tsoh, J. Y., Fukuoka, Y., Bender,
M. S.,Tseng, W., & Kanaya, A. M. (2014). Using appropriate body mass
index cut points for overweight and obesity among Asian Americans.
Preventive Medicine, 65, 1-6.
