ประเมินการเจริญเติบโตทางด้านลำต้นและปริมาณออกซาเลตในใบของมันเทศสามสายพันธุ์ - สุธรรมวงศ์ ภัทร์ลดา; เข็มเอี่ยม ฆนาลัย; วงค์คำชาญ ปรมาภรณ์; แตงสีนวล ธัญญารัตน์; มากดี นนทวัฒน์; ศรีไสล อนุกูล (วารสารเกษตรรำไพ, 2024)
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินการเจริญเติบโตทางลำต้นและปริมาณออกซาเลตในใบของมันเทศ 3 สายพันธุ์ วางแผนการทดลองแบบ factorial in completely randomized design (factorial in CRD) โดยปัจจัย A คือ สายพันธุ์มันเทศ 3 สายพันธุ์ คือ เพอเพิ้ลสวีทโรด (Purple Sweet Road) ม่วงโอกินาวา (Purple Okinawa Beni Imo) และขาวผักกาด (Kuri Beni Imo) ปัจจัย B คือ อายุของมันเทศ 4 ระดับ คือ อายุมันเทศ 30, 60, 90 และ 120 วัน กรรมวิธีละ 4 ซ้ำ บันทึกข้อมูลด้านความยาวเถาหลัก จำนวนกิ่งต่อต้น น้ำหนักสดใบและน้ำหนักแห้งใบ คลอโรฟิลล์ฟลูออเรสเซนซ์ พื้นที่ใบ พื้นที่ใบจำเพาะ และปริมาณออกซาเลตในใบ พบว่าสายพันธุ์และอายุหลังปลูกมีปฏิสัมพันธ์กัน โดยสายพันธุ์ม่วงโอกินาวาที่อายุ 120 วันหลังปลูก ให้ความยาวเถาหลัก น้ำหนักใบสด และน้ำหนักแห้งใบ ประสิทธิภาพการสังเคราะห์แสงสูงสุด (0.74) แต่ด้านจำนวนกิ่งต่อต้นนั้นพบว่าสายพันธุ์ขาวผักกาดที่อายุ 120 วันหลังปลูก ให้จำนวนกิ่งต่อต้นสูงสุด (17 กิ่ง) การประเมินปริมาณออกซาเลตในใบมันเทศ พบว่า สายพันธุ์เพอเพิ้ลสวีทโรดที่อายุ 30 วันหลังปลูก มีปริมาณออกซาเลตในใบสูงสุดถึง 165.63 มิลลิกรัม/กรัมน้ำหนักสด รองลงมา สายพันธุ์ม่วงโอกินาวาที่อายุ 30 วันหลังปลูก และสายพันธุ์ขาวผักกาดที่อายุ 30 วันหลังปลูก ซึ่งการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าสายพันธุ์ม่วงโอกินาวา มีแนวโน้มสามารถปรับตัวในการเจริญเติบโตได้ดี หากต้องการบริโภคใบมันเทศควรหลีกเลี่ยงระยะมันเทศที่อายุ 30 วันหลังย้ายปลูก ซึ่งมีปริมาณออกซาเลตในใบมันเทศที่สูง เพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงการบริโภคใบมันเทศที่ส่งผลต่อการเกิดโรคนิ่วในทางเดินปัสสาวะ